Home
Gastenboek
Nieuws
schoenendoos
prietpraat
kinderkiekjes
trouwfoto's
Familie-verhalen
Gebeurtenissen
jarigen

 

 

 Familie verhalen

 

 

 

 

 ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

 

 

 

 

Wie herkent het riedektangentje van onze vader ??

 

 

 

Dit leuke idee komt van Julius de knappe technische kerel.

 

 

 

 

*********************************************************************************************

 

 

 

 In het huis Pater Vervoortstraat 3 waar Wil en Elly nu nog wonen, woonde vroeger ook bijen.

Schoolmeester Peter van Dam was daar net zo fanatiek mee bezig als onze Peter Vissers. Lees onderstaand krantenbericht uit 1904

Ik heb voor 50 jaar een schoolmeester gekend, Van Dam te Zijtaert (Peter van Dam 1802-1867) behalve schoolmeester was hij groot tuinman en imker voor den heer. Ja, dat was nog de goede oude tijd: hij had maar een akte van de 4e rang, kon hoogst waarschijnlijk geen Hollandse brief zonder fouten schrijven, maar zeker kende hij genoeg om de boerenjongens hun behulp te leren en dat deed hij goed. Om nu op de bijen en de winter terug te komen. "Kijk er maar naar" hoorde ik hem tot mijn vader zeggen "als de bieën het vlieggat van den korf geheel of bijna geheel openlaten, dan hebben we eenen zachte winter, maar sluiten ze die opening bijna geheel toe, zoo dat er nog slechts eene bijna onmerkbare opening in blijft, zorg dan dat ge turf en hout hebt." (van kolen sprak hij niet, die waren te duur, daar was nog accijns op.) En met wat die te goedertrouwe schoolmeester ons meer dan een halve eeuw mededeelde, komen nu de bladen - van de nieuwen tijd - aandragen, als iets nieuws, eene ontdekking van heel wat moderns.
 

 

 

 ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

 Wim en Leo Vissers: We kommen 't verke slachte. 

  

Onze vader, Has Vissers was vanaf 1940 tot c.a. 1980 in de wintermaanden de goede moordenaar van Zijtaart.

Om de kost voor 14 kinderen te verdienen werkte vader in de zomermaanden als Rietdekker en vanaf oktober als varkensslachter, iedereen die bij ons kwam om het varken te slachten nam hij aan als klant. De oudste kinderen moesten mee helpen, want er moest eten op tafel komen. Tijd kost geld en iedere cent telt.

Mijn oudste broer, Antoon, hoefde niet mee te helpen met slachten, die leerde door.

Maar onze Leo ( mijn 1 jaar oudere broer), en ik gingen zo vanaf de jaren 50 na schooltijd en zaterdags met vader mee om bij de boeren in Zijtaart en de omliggende dorpen te helpen met het slachten van varkens.

 

Onze Vader was van huis uit een zelfstandig ondernemer.

Zelfstandigen kregen begin 50er jaren geen kinderbijslag, daarom ging hij bij D.M.V. Campina in Veghel in loondienst. Hij werd aangenomen als melkontvanger, de melkontvangst -afdeling moest 24 uur bemand blijven, dat werd dus ploegendienst een week van 6.00 tot 1400 uur, een week van 14.00 tot 22.00 uur en daarna van 22.00 tot 6.00 uur. Zodoende bleef er nog tijd over om het slachten en rietdekken gewoon bij te blijven doen. In drukke tijden liep dat uit tot 15a 16 uur werken per dag, ook zaterdags.   Hoe ging dat in zijn werk?

 

Als eerste kwam de boer of burger bij ons thuis om een afspraak maken wanneer het varken kon worden geslacht.

In de wintermaanden kwam dat neer op zo'n 4 a 5 varkens op een dag, soms 2 in de vroege morgen, in de middag of des avonds al naar gelang zijn ploegendienst

 

Als onze Vader, mijn broer Leo of ik, (wij waren hulpjes van vader) bij een klant aankwamen werd er een plek uitgezocht waar het moest gebeuren, vaak ergens waar het wel vuil en bloederig mocht worden.

 

Eerst controleerde vader of het water wel heet genoeg was. Daarna klom hij in de kooi en sloeg een mastworp om de achterpoot van het varken, het varkensdeurtje werd open gezet. Meestal wil een varken net de andere kant uit.

Als we dan het varken uiteindelijk op de goede plaats hadden kwam het schietmasker voor de dag.(vuurwapen met kruidpatroon en slagpin) door indrukken van een hendel explodeerde het kruid in de huls, een pin schoot daardoor met grote kracht naar buiten.

Vader hield het schietmasker een beetje midden boven de ogen en drukte dan af,

de pin van zo'n 10 cm lang ging door de schedel in de hersenen, als een blok viel het varken dan neer.

Direct daarna nam hij een spits steekmes en doorboorde de halsslagader van het varken. Het bloed werd meteen opgevangen in een emmer en al kloppend met de hand door het bloed kon je het bloedstolsel verwijderen.

 

 

Met een emmer kokendheet water en een krabber werd het varken van zijn haren ontdaan. Met een haak aan de krabber trok je vervolgens de teennagels van het varken.

Een vlijmscherp mes en koud water kwamen er aan te pas om de laatste haren die nog waren blijven staan van het varken af te scheren.

  

Met een paar behendige handelingen werd het varken met zijn rug op de slachtleer gelegd, de pezen van zijn achterpoten werden vrijgemaakt en met een stevig touw aan de bovenste sport van de ladder vast gemaakt.

Dan moest de ladder tegen een muur overeind worden gezet en werd het varken vanaf zijn poepgat tot aan de kinnebak opengesneden.

Als het een mannetje was werd de pizzerik (geslachtsdeel) er uit gesneden, die gebruikte men om de handzaag in te vetten.

De ingewanden werden eruit gehaald (lekker warm werkje als het koud is) met een slachtbijl (grote hiep) werd exact de ruggenmerg van boven tot onderaan de kop open gekapt.

Het varken werd daardoor in twee helften gedeeld , met een mes sneed vader door het spek tot aan de zwoerd, zodoende kon men            Leo bezig de darmen eruit te halen  zien hoe dik het spek was. De reuzel en de nieren werden zijwaarts uit het varken gehangen om uit te sterven. De Darmen werden in een emmer gelegd en schrapend tussen je hand en lepel klemmend van poep en etensresten ontdaan.

 

Binnen 2 dagen moest het varken afgesneden en uitgebeend zijn. Dat was mooi werk, lekker binnen in de keuken, de vrouw des huizes gaf aan hoe ze het wilde hebben, bv. Koteletten, ribstukjes worst of vleeslapjes.

De hammen en spek werden ingezouten en in de pekelbak van de kelder gelegd, na een tijdje gingen ze in de schoorsteen kast om gerookt te worden. De hielen, poten en staart verdwenen ook in de pekelbak.

Na verloop van tijd werden die meegekookt in de erwtensoep.

 

De kop werd in een grote pan gelegd en gaar gekookt om samen met gevilde huid en kruiden tot zult te worden verwerkt. De reuzel en andere vetten werden in stukjes gesneden en uit gebakken tot koikes (kaantjes) het overgebleven vet ging in een grote keulsepot, en werd door het jaar heen gebruikt om vlees en aardappels in te braden of bakken.

De helft van de karbonade werd zeer zorgvuldig en glad afgesneden daarna op een bord gelegd en met een Brabantsruit-handdoek erover naar de pastoor gebracht.

 

Het bloed werd met stukjes spek in de dikkedarm gedaan en te drogen gehangen

(bloedworst).Het overige vlees en spek wat kort werd gesneden ging door de worstmolen de dunne darmen in , daarna verdwenen ze in de schouw of inmaakpotten.(vroeger waren er nog geen diepvriezen).

Het was die dag in het betreffende huis een drukte van jewelste om alles op tijd aan kant te werken. Vrouwen die ongesteld waren mochten niet mee helpen, men dacht dat dan de inmaakpotten niet goed dicht bleven.

Wim Vissers.

 

 --------------------------------------------------------------

 

 In 2002 ben ik gestopt met mijn werk op Vreekwijk.

Kreeg hiervoor een kadotekening van twee leerlingen.

 

 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Onze Peter was een goeie wielrenner. in 1989 fietste hij in Berghel en werd daar derde. Onder kun je zijn naam ontdekken.

Er staat Pierre Viffers, maar het is echt onze Peter hoor.

 

    

 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wil je alles goed lezen klik dan hieronder op Download

 

Visserskrantje.pdf
Download

 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Brief van opa Leonardus Hermans, geschreven in december 1942 kort voor zijn overlijden.

 Geschreven naar zijn dochter Antonia Gaubertha die rond 1938 in het klooster is getreden.

   

Dag Berta daar is vader

 Wij hadden gewacht op uw brief anders had ik eer geschreven en nu zal ik dat u wel eens vertellen hoe het met mij gaat, naar de kerk ben ik nog niet geweest zondag maar wel naar Maria gebit om genezing met groot vertrouwen, maar als ik mij uit wil spreken moet ik nu zeggen dat ik slechter ben en het ergste vrees op den duur ik durf u dat zeggen omdat ik weet dat ik met Gods wil tevreden bent, ik zelfs ook en daarom Berta laten wij het lijden d[……….] staat uit g[……….] vinden.

 Ik zal het laten weten als ik slechter wort hoort u niets dan is het goed mijn operasie is […] nog niet uit het ligt nu maar hoe het verloop is ik heb het nog wel eens benouwt en moet dan maar weer te bet, maak u niet ongerust want na […….]

 Berta weet u hoe het is en ik hoop als ik zelff niet kan komen dit jaar of het loopt soms verkeert dat u dan nog eens kunt komen, wij geven het aan God over, en bit voor mij ik bit voor u Nu dag Berta vele groete van vader ik ben blij dat u daar zoo goet zijt, dat is voor mij een vruugde.

 

 

 

             

 

 

 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

17de Nieuwsbrief De Huisslachter.pdf
Download

 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 Kim Spanjers maakte een goed verhaal over Theo Maassen

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Vader als mollenvanger

Vader heeft na de lagere school ook nog lessen  gehad op een landbouwschool in Veghel.

 Op een dag was hij met een dode mol, die hij gevangen had, naar landbouwschool gegaan in Veghel. Hij wilde na de schooltijd wilde de mol verkopen aan Vrijhof die nabij de school woonde.

 In de klas zat hij naast Piet van Lieshout in de schoolbank. Opeens kreeg deze Piet van een andere leerling een aardappel tegen zijn hoofd gegooid.

Vader zei toen tegen hem dat hij ook in zijn kastje van de schoolbank een aardappel had liggen, maar daar lag alleen die dode mol.

Toen Piet van Lieshout met zijn hand in het kastje graaide en de dode mol voelde, schrok hij hevig en gaf een gil.

 Vader schoot in de lach en de meester keek verschrikt op omdat het verder stil was in de klas omdat iedereen aan het schrijven was.

 Toch is vader niet uit de klas gestuurd.

 

 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Ontdek je voorouders

viss3.PDF
Download

 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Ons moeder als dienstmeisje

 

Ons moeder Maria Anna Hermans (1918-2008) werkte ca 1931 -1934 als diensmeisje in Liessel bij Ties Mennen en Tona Raaijmakers (Tona Rad).

 Ze moest als 14 jarig meisje leren omgaan met het huishouden. Leren poetsen, koken etc.

Dat kwam omdat haar moeder Truike van de Vondervoort kort daarvoor was overleden. Haar tweelingzus Anna zorgde voor het huishouden in hun ouderlijk huis op de Vorst te Vlierden.

Ties Mennen woonde in een grote boerderij waar eerder de familie Cas  Vroonhoven en Hendrika Smolenaars (Drieka Kas) woonde.

Laatstgenoemde Drieka Kas was de zus van Martinus Josephus Smolenaars, die pastoor op Zijtaart was toen mijn moeder in 1939 trouwde met Has Vissers uit Mariaheide en in Zijtaart gingen wonen.

 

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

 

moeder door de jaren heen.pdf
Download

 

   

 

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

 

 

 

 

 

Ons moeder als kunstenares

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

Hieronder het voorblad een feestgids uit 1964 van de zilveren bruiloft van onze ouders.

Aan de feesttafel zitten 14 kinderen en als je goed kijkt zie je 5 meisjes en 9 jongens.

Gemaakt door Bert Munsters

 

 

 

 

 

Ons dorp met ons huis

 

 

 

Uit het notitieboekje van vader 

 

 

 

 

 

 

Bericht uit het jubileumboekje van de K.V.B. 1991

 

 

   Het geluksdubbeltje van Vader,

 

 

   Dit dubbeltje komt uit zijn trouwjaar 1939.

 

De schatkist van Vader met veel emotie aan Karel heeft gegeven.

 

 

Rietdekkeronderscheiding van Vader

 

De bovenste drie voorwerpen heeft vader geschonken aan zijn zoon Karel.

 

 

Koninklijke onderschijding van vader

 

ZOEKPLAATJE

Waar zit ons moeder en tante Bertie (Lourdus 2002)

Kun je het niet vinden, ga dan helemaal naar beneden op deze pagina

Onze vader miste zijn middelvingerkootje.

Zou dat bij het slachten gebeurd zijn?

 

 

op deze foto kun je het missende kootje ontdekken.

 

 

Onze vadder als slachter

 

 

 

Slachten.pdf
Download

 

 

 

 

 

Hieronder het bericht in de krant dat het huis van grootvader en geboortehuis van onze vader  is afgebrand (16 nov. 1913)

 

 

 

Staat dat het ome Tinus is die van een dak is gevallen, maar dat moet ome Peter geweest zijn.

Onze vader, maar ook ome Tinus zijn ooit van het dak gevallen, maar veel later.

Dit bericht is van 1929

 

 

 

Recept van Jose

Een cake zonder boter en suiker en heel gezond. 

Ook lekker als ontbijt of lunchgerecht.

 

3 grote wortels

3 rijpe bananen

250 gr. spelt meel

115 dl rijst of kokos olie

90 gr. dadels

90 gr. walnoten of pecan noten

2 tl kaneel

beetje zout 

zakje bakpoeder

 

vet de cake vorm in en bekleed de vorm met bakpapier.

snijd de dadels fijn ,hak de noten.prak de bananen.

meng meel,zout ,kaneel,dadels ,bakpoeder en noten.

voeg olie toe en de bananen ,voeg als laatste de wortels toe .

alles in bakblik.

oven op 175 graden ongeveer 40 tot 45 min.

Lekker met wat Huttenkase en zwarte peper.

 

 

 **********************************************************************************

 

 

In het krantenbericht hieronder gaat over een Antonius Vissers die een oom was van onze grootvader.  Grootvader is naar hem vernoemd en ik weer naar hem (antoon van Has Vissers)

Deze Antonius liep mank en had maar een oog.

De steel moet diep door zijn achterwerk in zijn lijf terecht gekomen zijn.

Het gebeurde op 24 juni 1865.

 

 

  Fietsen kon onze Peter wel eind jaren 80

1e krantenbericht uit de Telegraaf 31-8-1987

2e krantenbericht uit het Vrije Volk 1-5-1989

3e krantenbericht uit het Vrije Volk 28-3-1989

 

 

 

  

 

Hieronder de laatste brief die heeroom schreef kort voor zijn overlijden.

 

 

Bangassi                                                                             20 mei 1965

Beste Dina, Nol, Janus en alle broers en zusters. Ik ben weer in Bangassi om eten te kopen, maar het gaat niet zo makkelijk meer. We lijden echter geen honger en in Buta zijn we goed.

Ik wens broer janus proficiat met zijn verjaardag en ook Gonda in Boekel. Ik heb niet veel tijd. Ik vraag U speciaal gebeden voor de eerst komende dagen. Vraag ook aan de pastoor dat hij speciaal voor ons laat bidden.

De colonel van Buta, de grote baas hier in de streek is ons zeer goed gezind en helpt ons zoveel hij kan.

Vorige zondag ben ik samen met de bisschop van Buta bij hem op bezoek geweest en weden als vrienden behandeld.

Aan alle vrienden en bekenden mijn hartelijke groeten. Aan alle broers, zusters, neefjes en nichtjes.

Uw heeroom                                                                   W. Vissers

 

 Verhaal van Wim:

 Het leven in een groot gezin

klik op deze:   Download

 

  

 Een jaar voor het overlijden van onze grootmoeder zijn een paar van haar kinderen en kleinkinderen naar de paus in Rome geweest om dit document door de paus te laten ondertekenen.

 

 Heilige vader,

Anna Maria Vissers, verzoekt ootmoedig om den apostolische zegen en een volle aflaat in het stervensuur, ook indien zij tot biechten of communiceren niet meer in staat zijnde, de H. naam Jesus met de mond, of tenminste met het hart rouwmoedig aanroept.

21-09-1955

handtekening van paus pius XII

 

 

   In memoriam Miet Vissers Hermans

Een lang leven en veel mee gemaakt.

Ik heb je leren kennen door de stamboom activiteiten van je zoon uit Deurne.

Je woonde met Has in Zijtaart waar has nog prachtige vogelvoederplaatse

n maakte. Die heb ik nog.

Je was een hübsche vrouw, hoge hakken, mooi opgemaakt, mooie kleren.

Daar hield je zo van.

De laatste week heb ik rond gereden met een handwerkschilderij van jou. (gestileerde bloemen)

Hoe dat zo kan; ik heb veel aan je gedacht.

De laatste jaren hebben je leven veranderd.

Je hield van een zonnig leven, van dansen, altijd praten over je moeder van wie je het bidprentje uit je hoofd opzegde.

Vooral te typisch accent met praten herinnerde mij aan vader van de Vondervoort.

Has-oom zei je.

Je doorzettingsvermogen om weer te leren lopen, heb ik zeer in je bewonderd.

Wat jij gewild hebt.

Wat jij gedaan hebt.

Wat jou gedaan werd.

Wat ongezegd bleef.

Wat niet gekend werd.

Lieve Miet. Je was een bijzonder mens.

Je naam zal ik met veel respect uitspreken.

Marit v.d. Vondervoort (nicht van Miet)

 

 

 

Peter als wielrenner in zijn topjaren

 

                                           

 

Karel als voorzitter feestcommissie V.O.W.

 

 

 

 

Bert ontvangt van de burgenmeester voor vader een prijs van de mooiste voortuin

 

  

 

Als je wil weten wanneer ons huis in de Pater Vervoorstraat is gebouwd en wat er meer over is te vertellen, klik dan op: Schoolgebouw


  

 

 Als je hieronder op klikt hoor je de stem van tante Bertie.

Tante Bertie en de Baokelse kerk




Oprichting Slagerij in Uden

Onze overgrootvader Janus Vissers was net als zijn kleinzoon (onze vadder) dekker en slachter.
In 1887, toen hij woonde bij de Bedafse bergen in Uden, wilde hij in het centrum van Uden  een slachterij beginnen.
De eerste keer mislukte dat omdat het gebouw waar hij dat wilde, te dicht bij een kerk en een school stond.
Een jaar later probeerde hij het nogmaals op een andere plaats, maar heb niet kunnen vinden of dit ook gelukt is. Waarschijnlijk ook niet.
Als je er meer over wil lezen: aanvraag slachterij

 

 

 De pijlen geven aan waar moeder en tante Bertie zitten.

Vissersfamilie | antoonvissers@hetnet.nl